زیبایی کودکی این بود
که هر گاه گریه میکردیم
میتوانستیم پیش خودمان فکر کنیم
حالا حتما خدا خیلی دلش برایمان میسوزد
===================
این قدر با رویاهای من غریبه نباش
باور کن
ما همه از تبار واژگانی هستیم
که از گوشه امن اسمان
به اندوه بی پایان زمین رانده شده اند

برگرفته از کتاب شیطان نامه های عاشقانه را دزدیده است-علیرضا روح نواز

این وبلاگ به علت تاهل نویسنده ی آن تا اطلاع ثانوی تعطیل

می باشد

از خدا پرسيدم:خدايا چطور مي توان بهتر زندگي کرد؟

خدا جواب داد :گذشته ات را بدون هيچ تاسفي بپذير،

با اعتماد زمان حال ات را بگذران و بدون ترس براي آينده آماده شو.

ايمان را نگهدار و ترس را به گوشه اي انداز .

شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت شک نکن.

زندگي شگفت انگيز است فقط اگربدانيد که چطور زندگي کنيد

سلام!

 

حال همه ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شاد مانی بی سبب می گویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی میگذرم

که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد

و نه این دل ناماندگار بی درمان

تا یادم نرفته بنویسم

حوالی خواب های ما سال پر بارانی بود

من می دانم همیشه حیاط آنجا

پر از هوای تازه باز نیامدن است

اما تو لااقل حتی ، هروهله ، گاهی ، هر از گاهی

ببین انعکاس تبسم رویا شبیه شمایل شقایق نیست

راستی خبرت بدهم

خواب دیده ام خانه ای خریده ام

بی پرده ، بی پنجره ، بی در ، بی دیوار

هی بخند!

نامه ام باید کوتاه باشد، ساده باشد،

 
بی حرفی از ابهام و آینه،

از نو برایت مینویسم:

حال همه ی ما خوب است،

اما تو باور نکن. 

اگر این همه چشم نا محرم اینجا نبود شاید می گفتم که الان چه احساسی دارم...

دلم برای خیلی از دوست های وبلاگی تنگ شده!

 زندگی بعد از مدتی ... ، داره به بهترین شکل ممکنش پیش میره.

خدایا به خاطر این همه لطف، ازت ممنونم

به ساعت نگاه مي كنم:
حدود سه نصفه شب است
چشم مي بندم تا مبادا چشمانت را از ياد برده باشم
و طبق عادت كنار پنجره مي روم
سوسوي چند چراغ مهربان
وسايه هاي كشدار شبگردانه خميده
و خاكستري گسترده بر حاشيه ها
و صداي هيجان انگيز چند سگ
و بانگ آسماني چند خروس
از شوق به هوا مي پرم چون كودكي ام
و خوشحال كه هنوز
معماي سبز رودخانه از دور
برايم حل نشده است
آري!از شوق به هوا مي پرم
و خوب مي دانم
سالهاست كه مرده ام

لطفا با حوصله بخونید! این پست گزارش یکی از همکارهام (نرگس رضایی )از... بقیه اش رو خودتون بخونید.

وقتي درهاي آهنين سردخانه چفت شد، وقتي بر درها قفل آهنين زدند او هرگز گمان نمي‌برد كه شهر را يخ بگيرد.
 

اسی‌ تیغ‌زن‌

اسی‌ تیغ‌زن‌ تا حالا هیچکس و با تیغ‌ نزده‌ ! کوچه‌های‌ شهر و مثل‌ کف دستش‌ بلده‌ ! امّا سالی‌ به‌ دوازده‌ ماه‌ تو زندونه‌، چاره‌یی‌ نداره‌ ! خب‌ ! اون‌جا به‌ دنیا اومده‌ ! اِسی‌ تیغ‌زن‌ همیشه‌ دنبال‌ سایه‌ش‌ دویده‌ ! همیشه‌ از این‌ورِ میله‌ها دنیا ر و دیده‌ ! انگاری‌ بخت‌ بد و خالکوبی‌ کردن‌ رو تنش‌ ! رفته‌ بیرون‌ ، ولی‌ باز کارش‌ به‌ زندون‌ کشیده‌ ! اِسی‌ تیغ‌زن‌ همیشه‌ می‌خنده‌ امّا خنده‌هاش‌ ، فرقی‌ با گریه‌ نداره‌ ! بس‌ که‌ غمگینه‌ نگاش‌ ! همیشه‌ صدتا کبوتر تو چشاش‌ زندونی‌ان‌، بغض حرفای‌ نگفته‌ خونه‌ کردن‌ تو صداش‌ ! اسی‌ تیغ‌زن‌ دخترِ دربه‌درِ بند غمه‌ ! انفرادی‌ رفتنش‌ مثل‌ِ نفس‌ دم‌ به‌ دمه‌ ! اسی‌ تن‌ نمی‌ده‌ به‌ حصار سرد میله‌ها ! می‌دونه‌ بیرون‌ زندون‌ام‌ براش‌ جهنّمه‌ ! اسی‌ تیغ‌زن‌ حرفاشو با لب بسته‌ می‌زنه‌ ! اسی‌ تیغ‌زن‌ قرق‌ِ زندون شهر می‌شکنه‌ ! دخترِ یاغی‌ قصّه‌ واسه‌ من‌ غریبه‌ نیست‌ ! اونم‌ از دیوارا خسته‌س‌ ، اسی‌ام‌ مثل‌ منه‌ ! اسی‌ تیغ‌زن‌ همیشه‌ می‌خنده‌ امّا خنده‌هاش‌، فرقی‌ با گریه‌ نداره‌ ! بس‌ که‌ غمگینه‌ نگاش‌ ! همیشه‌ صدتا کبوتر تو چشاش‌ زندونی‌اَن‌، بغض‌ حرفای‌ نگفته‌ خونه‌ کردن‌ تو صداش‌ !

پی نوشت: بازم دلم خیلی گرفتتتتتتتتتتت...

امیر سمت راست قلبش رو نشون می ده و می گه:" آرزو بده ،از اینجا( دست می ذاره روی قلبش) میره اینجا و بعد قلب آدم می افته پایین.آرزو بچه هارو بزرگ می کنه، من بچه بودم ،آرزو اومد توی قلبم و بزرگم کرد"!

نمی دونم حرف هایی که در مورد آرزو می زنه حرف های طوطی واره یا واقعا اونهارو تجربه کرده. کنکاش نمی کنم که چند بار قلب کوچکش پایین افتاده ،یا به چند تا از آرزوهاش رسیده که بزرگش کردن ؛ چون وقتی در این باره حرف زد صورت معصومش در هم رفت.

امیر ۶سالشه و خانواده رو نمی شناسه.مدتی رو به همراه خواهرش و به جرم مادر توی زندان به سر برده. زندگی هرچند کوتاه مدت در زندان زنان روی رفتار و روحیه ی امیر تاثیر گذاشته. نقاشی امیر پر از تیر و کمون و تفنگه و یک آسمونه آبی که به اشتباه در پایین صفحه کشیده شده و خیلی اصرار داره که آسمونه و دریا نیست.

درباره ی مادرش زیاد صحبت می کنه؛ مادری که توی سن ۲۶ ساگی الان چهارمین ازدواج خودش رو تجربه می کنه و وابستگی زیادی به بچه هاش نداره. زمان که می گذره می فهمم امیر درباره ِ مادرهای متعددی حرف می زنه که مادر خودش در بین اونها جایی نداره و ظاهرا این زنان، زنان هم بند مادرش هستند که امیر همه ی اونها رو به عنوان مادر می شناسه...

پدر امیر فروشنده ی مواد مخدره و شاید تا زمان بزرگ شدن امیر به خاطر این جرم در زندان بمونه. بدتر از همه اینکه بزرگترین آرزوی امیر اینه که یک تفنگ واقعی داشته باشه تا بتونه باهاش همه رو بکشه چون نظرش اینه که همه ی آدمهای روی زمین بد هستند!

نمی دونم موندنش توی زندان زنان و بین اون همه خلافکار این ذهنیت رو براش درست کرده یا خانواده ی از هم پاشیده اش! فقط از خدا می خوام این ذهنیت امیر اونو توی بزرگسالی به جایی برنگردونه که به اجبار مدتی در کودکی، بی گناه اونجا زندگی کرده...

هفته ی پیش همین موقع ها بود که با چند تا دیگه از بچه های داوطلب بچه های شیرخوارگاه رو برای گردش بردیم موزه ی حیات وحش دارآباد. همون جا هم شام خوردیم و تا شب نشد برشون نگردوندیم ...

کلی به همشون خوش گذشت مخصوصآ موقعی که شیرهای زنده رو می دیدن دیگه نمی تونستن هیجان خودشونو کنترل کنن و شاید اصلا فکر نمی کردن شیری که فقط توی تلویزیون دیدن توی دنیای واقعی هم وجود داشته باشه! چند بار عرشیا رو از کنار قفس شیرها بردم تا بقیه ی جاها رو ببینه ولی اون تقریبا به زور هلم میداد طرف قفس شیر و جالب اینجا بود که می ترسید خودش تنهایی نزدیک قفس بشه ولی هنوز بعد از نیم ساعتی که دیگه کم مونده بود منو بندازه توی قفس  کنجکاوی اش ارضا نشده بود.خلاصه به بهونه ی میمون ها بچه ها رو از اونجا با هزار زحمت بردیم. اشکان جلوی یک پلیکان که یه پاشو بالا گرفته بود یهو داد زد که بچه ها بیاین اینجا ٬ این پرنده هه کار بد کرده تنبیهش کردن کلی از این حرف اشکان خودمونو مردمی که اونجا بودن خندیدیم.

روز فوق العاده ای بود٬ با اینکه مسؤلیتش خیلی سنگین بود ولی می ارزید.راستی یه چیزه دیگه:

شیرخوارگاه چند وقتیه برای پسرها چند تا داوطلب پسر گرفته که ما برای اینکه کمکمون باشن دوتاشونو با خودمون بردیم ولی فقط فکر کنید که اون بیچاره ها چه حالی می شدن وقتی بچه ها جلوی ما و همه ی آدمهایی که اونجا بودن٬ بهشون می گفتن خاله!!!!!  

توی راه برگشتن هم عرشیا و نیما و بهرام که توی ماشین ما بودن تا خود شیرخوارگاه رقصیدن فکر کنم اون شب همه ی بچه ها به محض رسیدن بیهوش شدن.

خلاصه اون روز اگر بگم به اندازه ی بچه ها شاید هم بیشتر به خودمون خوش گذشت دروغ نگفتم...

تصور اینکه کسی یک موجود زنده رو توی کیسه ی زباله بندازه و درش رو ببنده و بندازه توی سطل آشغال تن آدم رو به خودی خود می لرزونه...چه برسه به اینکه این موجود زنده جگرگوشه ی یک آدم باشه! آدم! چه واژه ی غریبی برای بعضی از موجودات دوپایی که فقط اسمشون آدمه ولی بویی از انسانیت نبردن.

وقتی سامانه یک روزه رو خیلی معجزه آسا از توی سطل زباله پیدا کردن قسمت هایی از بدنش رو موشها خورده بودن!!!! وقتی ماموران انتظامی نوزاد رو به بیمارستان برده بودن ،بیمارستان از پذیرفتن  بچه امتناع کردن چون پزشک های اورژانس معتقد بودن دیگه کاری برای اون نمی شه کرد و بچه چند ساعتی بیشتر زنده نیست و مامور انتظامی هم به خاطر اینکه نمی تونسته بچه رو توی اون حال نگه داره و در اینجور مواقع هر کسی سعی می کنه قضیه به خودش ختم نشه ،بچه رو به بهزیستی تحویل میده.

مربی نوزادان هم مونده با بچه چیکار کنه، پس اول بچه رو حموم کرده ،بعد زخم هاش رو پانسمان کرده و بهش شیر داده. چند روز گذشت و نه تنها سامان زنده موند،روز به روز هم بهتر شد و خیلی خوب هم رشد کرد!

حالا بیشتر از ۵ سال از اون روز می گذره و الان یک بخش کامل ،شاید هم بیشتر ،کل شیرخوارگاه از دست سامان به عذابندچون با اینکه خیلی شیرینه ولی خیلی خیلی هم شیطونه البته چون حامیه خیلی قوی ای پشتشه و اون هم کسی نیست جز مامان شکیبش ،همون مربی ای که   اونو دوباره زنده اش کرده و واقعا فکر می کنه سامان پسر خودشه  و من هر وقت سامان رو می بینم به قضا و قدر بیشتر از پیش اعتقاد پیدا می کنم ...

پ.ن: مامان شکیب همون مربیه با حوصله و مهربونیه که آتوسا رو هم یک بار به زندگی بر گردوند...