چند وقت پیش وقتی وارد بخش شدم یک چهره قشنگ وجدید دیدم(البته اونجا دیدن چهره جدید خیلی عادیه) اون چهره جدید مال دختری بود 5_4 ساله که اسمش زینب بود و البته اینو بچه ها گفتن چون هرکاری می کردم با من حرف نمی زد. وقتی صبحانه اش رو بهش می دادم،بی مقدمه گفت: سربازه اومد مامانمو برد؛پلیسم منو آورد بهزیستی،بعدم پلیس بهم گفت: هرموقع سربازه مامانتو آورد تورو از بهزیستی میاره خونه...

خیلی جا خوردم، نمی دونستم توی جوابش چی باید بگم،واقعا کم آورده بودم. دیگه حرفی نزد تا اینکه وقتی من و یکی دیگه از داوطلب ها داشتیم راجع به سن بچه ها حرف می زدیم دوباره گفت:هر وقت سربازه مامانمو آورد ازش بپرس من چند سالمه!

این بچه کوه غصه بود... دیگه داشت گریه ام میگرفت. حالا این سربازه کی مامانشو می آورد اصلا معلوم نبود، بعضی بچه ها چقدر زود مجبورند بزرگ بشن و بعضی چیزا رو تحمل کنن.

حدود یک هفته بعد پدر بزرگ زینب اومد و اونو برد و این به این معنی بود که سربازه حالا حالا ها مامان زینب رو نمیاره...

من معتقدم نفس هر چیزی حلال یا حرام نیست و اون نتیجه و استفاده از اون چیزه که اون رو حلال یا حرام می کنه. از جمله ساز زدن که میتونه باعث گناه بشه یا اینکه...

من کسی رو میشناسم که با ساز زدن و خوندن(واون هم خوندنی از نوع لس آنجلسی برای خودش بهشت رو می خره.

ما توی شیرخوارگاه یک عمو شهرام داریم که هر پنج شنبه درست سر ساعت 10 میاد و سر ساعت 11 میره و یک ساعت کامل برای بچه ها ارگ میزنه و میخونه و بچه ها هم می رقصن. بچه ها عاشق عموشهرام هستن و من هم عاشق جشنی که هر هفته بدون استثنا برگزار میشه و الکی تولد یکی از بچه هاست و ممکنه بچه ای 2بار در سال تولد داشته باشه و میشه تمام شادی های عالم رو توی اون یک ساعت توی چشم تک تک بچه ها دید...

راستی هفته پیش هم خانواده ای اومده بودن تولد بچه اشان رو که فوت کرده بودتوی شیرخوارگاه بگیرند. برای همه بچه ها کادو آورده بودن و کیک تولد و عکس بچه ای 10-11 ساله که دیگه نبود و بچه های ما بی خبر از همه جا شادمانه می رقصیدن و من مادری رو می دیدم که همه تلاشش رو میکرد تا از ریختن اشکهاش جلوگیری کنه تا شادی بچه ها رو خراب نکنه. واقعا خدا به بعضی ها چه صبری میده...